replica watches for sale: fake hublot watches and replica cartier.
Klub Dyskusyjny Myśli Politycznej W Ursusie - Artykuł 13
O nas


Czym jest klub

-Regulamin

-Skład zarządu

-Założyciele Klubu

-Historia Klubu

-Kontakt
   
Działalność

-Cele Klubu

-Artykuły

-Archiwum - spotkania

-Archiwum inne rzeczy
Artykuł 13
Kulisy wprowadzenia stanu wojennego

Płk dypl. inż. Stanisław Mańka

 

W hołdzie wszystkim ludziom Solidarności

którzy podjęli walkę o suwerenną, wolną Polskę

o godne życie Polaków, i z tej drogi nie dali się

sprowadzić wczoraj i dziś.

 

/Referat wygłoszony na sympozjum „W trosce o dom Ojczysty” w Stoczni Gdańskiej w 1992 roku/

Kulisy wprowadzenia stanu wojennego.

Wiele środowisk toczy od lat polityczny spór o genezę i charakter stanu wojennego. Spór sprowadzający się do oceny - czy był to antykonstytucyjny zamach stanu, mający za wyłączny cel rozgromienie Solidarności, czy też dramatyczny wybór mniejszego zła w obliczu nieuchronnej interwencji zbrojnej Związku Radzieckiego i innych państw Układu Warszawskiego. Prześledźmy fakty.

21 sierpnia 1980 roku podpisane zostaje porozumienie pomiędzy przedstawicielami Rządu PRL a Komitetem Strajkowym kończące strajki na wybrzeżu.

24 października 1980 roku przed Sądem Wojewódzkim w Warszawie rozpoczął się proces rejestracji Związku Zawodowego SOLIDARNOŚĆ.

11 listopada 1980 roku ZZ Solidarność został zarejestrowany.

 

Powstanie wolnych związków zawodowych i wymuszona zgoda na rejestrację Solidarności było szokiem tak dla polskiego aparatu partyjno - rządowego jak i dla Związku Radzieckiego oraz państw Układu Warszawskiego. Szczerze o tym napisał w swoich wspomnieniach Piotr Kostikow, kierownik sektora polskiego w wydziale KC KPZR -„powstanie Komitetu Założycielskiego Wolnych Związków Zawodowych bardzo nas przestraszyło. Bardziej niż znane nam wcześniej działania Komitetu Obrony Robotników, i dość odosobniona działalność przedstawicieli inteligencji wśród robotników Radomia, Ursusa i innych zakładów. Doniesienia naszej bezpieki o działalności Kuronia, Michnika czy Modzelewskiego nie robiły silnego wrażenia.”

Dlatego już z chwilą powstania Solidarności podjęte zostały różne działania mające doprowadzić do zniszczenia tego ruchu. Rozgrywane były cztery warianty rozwiązania problemu Solidarności:

- metodami politycznymi;

- metodami policyjnymi (operacyjnymi, w tym agenturalnymi);

- rozwiązanie siłowe własnymi siłami (stan wojenny);

- rozwiązanie siłowe własnymi siłami wsparte wydzielonymi jednostkami wojsk

Układu Warszawskiego.

Mówił o tym gen Janic, wiceminister Spraw Wewnętrznych w czasie dorocznej odprawy kierownictwa resortu już we wrześniu 1980 roku.

Zwolennikami trzeciego rozwiązania byli sowieci, natomiast za czwartym długo opowiadał się Wojciech Jaruzelski. Czwarty etap to nie interwencja (najazd) na wzór Węgier (1956r.) czy Czechosłowacji (1968r.), lecz pomoc w ramach współdziałania w zniszczeniu antysocjalistycznego związku. Niewątpliwie na postawę Sowietów wielki wpływ miały doświadczenia wcześniejszych „bratnich” pomocy jak i lekcje odebrane w Etiopii, Angoli a szczególnie w Afganistanie, oraz coraz gorsza sytuacja ekonomiczna tak samego Związku Radzieckiego jak i krajów wasalskich.

 

--cały artykuł do pobrania --

Oceny
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony

Zaloguj się , żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?
Licznik odwiedzin
Logowanie
Nazwa użytkownika

Hasło



Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło